9 oktober 2017

Ambulanceverpleegkundige Hannani vertelt o.a. over haar spoedmeldingen.

Wie is Interchange?

Wij helpen zorgprofessionals bij het vinden van een vaste baan, detacheer-werk of uitzendwerk. En ben je ZZP’er of overweeg je er een te worden? Wij staan je bij met opdrachten en alle bijkomende (administratieve) verplichtingen.

Over ons

 

“De spoedeisende hulp boeide me heel erg omdat het snelle en acute zorg is”

Vanaf kinds af aan blijk ik al te roepen dat ik zuster wil worden. Het was voor mij dan ook een logisch vervolg dat ik m’n hele opleiding richting de zorg heb gedaan. Spoedeisende hulp boeide me omdat het snelle en acute zorg is. Ik rolde in het opleidingstraject en toen begon ik eigenlijk te denken dat de ambulance ook wel iets voor mij zou kunnen zijn.

 

“Je bent altijd in een andere omgeving bezig”

Je weet nooit hoe de dag zal verlopen. Elke dag is anders. Elke patiënt of elke casus is ook anders omdat je elke keer in een andere omgeving bezig bent. Iemand met een heupfractuur in huis is heel iets anders dan iemand met een heupfractuur op bijvoorbeeld een skatebaan.

 

Je moet daarom elke keer dealen met de omgeving en heel vaak creatief zijn om iemand ergens weg te krijgen. Je komt overal en je hebt eigenlijk met iedereen te maken. Van pasgeborenen tot hoogbejaarden. Dat maakt het werk heel gevarieerd.

 

“De meldkamer heeft meestal iemand aan de telefoon die in paniek is”

Je hebt soms niet altijd de informatie die je graag zou willen hebben voordat je naar een spoedmelding toegaat. Dit komt omdat er simpelweg niet voldoende informatie beschikbaar is, of omdat de meldkamer soms ook mensen aan de telefoon heeft die in paniek zijn, de situatie niet goed hebben gezien of in totale shock zijn en dichtslaan. Hoe goed de meldkamer dan ook is, daar kunnen ze verder niks aan doen. De melding kan hierdoor op plaats van bestemming anders zijn dan dat je verwacht. We kunnen aanrijdend wel altijd een oproep doen om meer informatie te krijgen.

 

Als ik onderweg ben heb ik wel vaak een idee in m’n hoofd wat iemand zou kunnen mankeren, dat bespreek ik dan ook met m’n collega. Tijdens zo’n spoedrit zet je elkaar op scherp.

 

“Het is niet altijd een kwestie van inpakken en gas geven maar”

In sommige gevallen is het belangrijk dat je iemand zo comfortabel mogelijk naar een ziekenhuis kan brengen. Het is niet altijd een kwestie van inpakken en gas geven maar. Je weegt dat per situatie af. Als er neurologisch letsel is, is de patiënt natuurlijk niet gebaat bij een hobbelige rit. Dan moet alles zo voorzichtig mogelijk. Langzaam optrekken en natuurlijk rustig remmen.

 

“De eerste melding met een kind daar heb ik wel tegenop gezien”

Er zijn collega’s die het nog nooit hebben meegemaakt, maar ik heb het al een paar keer gehad. De meldingen met kinderen zijn allemaal vervelend, maar als je de eerste goed doorkomt dan geeft dat je enigszins wel vertrouwen voor de volgende.

 

“In sommige gevallen slokt de omgeving echter meer van mijn tijd op”

Mijn primaire taak is me bezig te houden met de patiënt. In sommige gevallen slokt de omgeving echter meer van mijn tijd op. Je hebt niet altijd de tijd om je bezig te houden met bijvoorbeeld dronken omstanders. Daarmee doe je een patiënt te kort en daar baal ik dan van. Toch is het managen van de omgeving natuurlijk wel onderdeel van m’n werk. Gelukkig sta ik er niet alleen voor en word ik hierbij ook geholpen door de chauffeur.

 

“Omstanders denken voor alles de medische term te weten, soms moet ik daar wel echt om lachen”

Het leuke aan het vak zijn de mensen waarmee je te maken hebt. Omstanders denken voor alles de medische term te weten, soms moet ik daar wel echt om lachen. Er zijn ook mensen die helemaal gaan voordoen wat er met de patiënt is gebeurd. Dan krijg je gewoon een hele theatervoorstelling. En geloof me … ik heb al de gekste dingen gezien.

 

Ik heb ook wel eens een melding meegemaakt waar ik een omstander vroeg om mij te assisteren. Het was een grote stoere vent en het enige wat hij moest doen was de infuuszak vasthouden. We waren bijna klaar om de patiënt op de brancard te leggen en toen hoorde ik ineens een plof. Je raadt het al. De grote stoere omstander was flauwgevallen, waarschijnlijk omdat het hem even teveel werd. Toen hadden we nog een patiënt erbij. Dat soort dingen gebeuren.

 

“Een keer op de weg terug van een melding, kwamen we een hond tegen. Die liep over de snelweg!”

Een keer op de weg terug van een melding, kwamen we een hond tegen. Die liep over de snelweg! Toen we de hond zagen hebben we direct politie gebeld om de weg af te laten zetten. Het laatste wat je op zo’n moment wilt is dat er ongelukken gebeuren natuurlijk.

 

Er waren in de tussentijd ook nog wat andere auto’s gestopt en één van de inzittenden die bemoeide zich met de hond die inmiddels van angst onder een auto was gekropen. Ik heb hem een paar keer gewaarschuwd om niet bij de hond in de buurt te komen omdat de hond zichtbaar angstig was, maar hij bleef volhouden dat hij de situatie wel aankon. Toen hij de hond wilde pakken werd hij in zijn hand gebeten en vervolgens sta je hem te verbinden en te adviseren dat hij een tetanusprik moet halen. Daar waren wij natuurlijk in de eerste instantie niet voor gestopt haha!

 

Al met al maak je heel veel mee als ambulanceverpleegkundige. Ik ben ook heel blij met m’n werk en heb er elke dag zin in. Het is echt super leuk om met verschillende mensen in verschillende situaties te werken. Elke dag is weer anders en het gaat echt nooit vervelen, neem dat maar van me aan!

 

Wie is Interchange?

Wij helpen zorgprofessionals bij het vinden van een vaste baan, detacheer-werk of uitzendwerk. En ben je ZZP’er of overweeg je er een te worden? Wij staan je bij met opdrachten en alle bijkomende (administratieve) verplichtingen.

Over ons

Gerelateerd nieuws


Marleen Janssen: Hoe zag mijn eerste werkdag eruit?


Lisanne (operatieassistent) vertrok met behulp van Interchange naar Zurich, en vertelt hoe het daar is

Deel op Linkedin
Deel op Facebook